review by Joeksig(?)
on KindaMUZIK ( mar 2016 )

 

Het wordt tijd voor het boek van Frans de Waard, mét stamboom. Dit laatste niet van zijn familie, maar van de projecten waar hij zich de afgelopen decennia heeft beziggehouden. Veel. Heel erg veel. Wierman is dan weer de samenwerking met Roel Meelkop. En getweeën zitten ze ook in GOEM, THU20 en Kapotte Muziek... Tekent u de lijntjes? Wordt een leuk klusje; mooi Pollock-achtig plaatje levert die tak van de familie van de experimentele Nederlandse muziek op.

Meltpop is de term die het duo voor zijn elektronische muziek verzonnen heeft. Kan. Oververhitte machientjes die toch jolig blijven pruttelen en iets voortbrengen wat met een beetje ruimdenkende goede wil best pop genoemd kan worden. Liedjes, althans in die richting. In de samensmelting van kraut en bloedheet-zwoel stampende gabber (sic!) gebeuren volstrekt idiote dingen. Daar worden de bastaardkinderen van Glice en Gelbart geboren. Opa Asmus Tietchens knikt dat het goed is. Radio Tonka springt diep in de nacht vast een gat in de lucht. Shit & Shine klapt in de handjes. Lang leve de jolijt, compleet met iets wat op een klankschaal lijkt. Gekkenhuis, met een smiley.

 

   

review by PJN
on Vital Weekly 1014 ( jan 2016 )

 

WÍEMAN - CRYPTONESIA (LP by ini.itu)

Wíeman, previously known as Zèbra, consists of course of our own Frans de Waard and
long-time collaborator Roel Meelkop.
   The opener for the album is a short erratic micro techno track that reminded me
of Ken Ishi's work in the mid 90s. Whereas Ishi's bangers were intended to hit either
the dance floor or the charts, Wíeman immediately stifles the expectations that come
with that comparison; Two minutes in we get sucked into the chirping deep end, with
crispy synths, repetitive melodic phrases and slow paced developments that give the
whole thing almost an kraut rock kind of air, albeit an electronic oriental
incarnation of the kraut spirit.
   The A side features four nameless tracks while one single track covers the whole
b-side. The latter was cooked up with a similar recipe as described above, though
in this case the first eight minutes are mainly crammed with sonorous bell loops.
Quite a hypnotic, if not, almost meditative piece which has "gamelan" written all
over it. Halfway through the track loses most of its rhythmic qualities and descends
into something I can only describe as the electronic representation of an intense
tropical fever. Complex bell-like timbres gradually make way for the rhythmic
throbbing and surging of those high end synth leads that were abundantly present
on the A side, while the progressive xylophone percussion has a Sylvian/Sakamoto
kind of quality to it - that is to say it made me think of the track "Bamboo Houses".
Gave the album a couple of spins to take it all in. Great stuff.
   Furthermore, word is out that apparently in the next couple of weeks Wíeman
will release a recording of the gig they did at the album presentation night that
features parts of this LP. Check it out too, it's probably on their bandcamp. (PJN)